Je weet tenslotte maar nooit wat voor rare mensen er ineens voor je neus staan.

Eenmaal aangekomen op mijn bestemming bleek ik een van de eersten te zijn. Sue, die op een steenworp afstand woont, was er al om iedereen op te vangen. In haar eentje, want de rest van het Photoplace-team was nog onderweg vanuit het zeer hoge noorden. Onder het genot van een kopje thee kletste ik met de andere modellen en hun ouders. Zo kon ik me nog even geestelijk voorbereiden op mijn ontmoeting met de enige echte Roelof. Ik ben nu ruim een jaar lid van Photoplace en schrijf alweer een behoorlijke tijd de column, maar ik had onze oprichter alleen nog maar via de mail gesproken. Is hij echt zo aardig of is hij eigenlijk een hele strenge, enge man? 

Langzamerhand druppelden er steeds meer modellen binnen in de tuin van het restaurant en ook de fotografen kwamen erbij. Maar waar bleven toch die visagisten? Er was er maar eentje aanwezig, Arenka Breedeveld.
Er was ook een kapster met een van de modellen meegekomen, maar dat was het wel zo’n beetje. Door een communicatiefoutje bleken  geen van de andere 15 plande visa’s op te komen dagen. Gelukkig pakten de modellen dit goed op door elkaar en zichzelf op te maken met de make-up die ze zelf hadden meegenomen.  

Wat ik ontzettend leuk vond was dat de mensen die op de PP-dag aanwezig waren, helemaal niet raar waren. Sterker nog, ik vond ze allemaal erg leuk! Er werd lekker gekletst en af en toe vroeg iemand: En wie ben jij? om vervolgens een heel gesprek aan te knopen. Maar eigenlijk is dit niet zo gek. We waren daar allemaal omdat we eenzelfde passie hebben; fotografie. Hetzij als model, als fotograaf, als sidekick of als familie, maar we hadden altijd iets om het over te hebben. Portfolio’s werden bekeken, er werden over en weer complimentjes en tips gegeven en er werd vooral veel gelachen.  

Tijdens de shoots zelf had iedereen veel bekijks, toeschouwers kwamen erbij staan, gaven gevraagd en ongevraagd commentaar, deden zich voor als Engelssprekende beroemdheden wiens foto we niet zomaar mochten nemen en aten hun broodje in de zon terwijl ze keken naar wat wij allemaal deden. Voor één dag was de stad Hoorn het decor voor een enorme hoeveelheid prachtige foto’s en prettige samenwerking.  

Aan het eind van de dag toog men weer huiswaarts, vooral de mensen die nog een paar uur moesten reizen voor ze weer thuis waren. Een groep bleef nog bij het restaurant eten, wat ook weer ontzettend gezellig en vooral smaakvol was. De kwaliteit van het eten was erg goed en de hamburgers waren érg groot.  

En ik? Aan het eind van de dag was ik helemaal uitgeput. Maar ik heb een geweldige tijd gehad, met de fotografen en modellen waar ik mee gewerkt heb en met alle andere mensen die ik gesproken heb. En voor wie het zich afvraagt… Roelof is echt zo aardig en hij is ontzettend trots op Photoplace en al die leuke mensen die lid zijn. Toch, Roelof?