Het vreugde ten gevolge van het loslaten van een foeilelijke nalatenschap(spataderen) een genetische bepaling, een treffer van ergernissen die specifiek elke eerst geborene in een eeuwen lange generatie van mijn moeders kant kenmerkt, was toch niet zo bevrijdend en uitbundig zoals ik me had voorgeschetst.

“Wat had ik verwacht eigenlijk“? Dat ik gelijk van de operatie tafel de lambada kon dansen, of dat mijn been (die nu oneffenheid vrij zou moeten zijn) gelijk voor de “Venus’’reclame werd geboekt?

“Oke, oke” ik lijdt aan groteske illusies en waanzinnigheid zo nu en dan, maar dat ik eerst als dartbord fungeerde om van die klerelijers af te komen, had me niemand voorspeld. De pijn van naalden kan ik ondertussen al wegslikken. Maar deze leger-macht aan breinaalden zaten met hun tienen te wachten tot ze bull’s eye mochten werpen in mijn spiermassa. Na drie kwartier was game over, en gehesen in een onsexy geval die nu bezig was om mijn lekkende been te wurgen , mocht ik hinkend de toernooi verlaten.

Thuis aangekomen, werd ik in de zorg van mijn 18 jarige dochter genomen.

‘’Have merci dear God’’!!!

Ze gaat de huishouding bestieren, mij bemoederen,me bed-arrest geven,in discussie gaan met haar mank-potige moeder(doet ze graag)haar zusje commanderen (daar krijgt ze zwaar mee). Ik zag een sombere wankelende huisraad.

Cecile (mijn redende engel) is een schat van een meid, de look’s van moeders kant, goedhartig, rechtschapen, grappig, altijd verliefd, trouw,…een heuse collectie aan goede eigenschappen heeft dat kind van mij.

Maar…let op!! Haar kenteken begint met 18-EK-TW(18 jarige Eigenwijze-Koppige-Tegendraads-Wijsneus)

Trekjes waar ik allergisch voor ben/was.

Voor iemand die probeert ouderwetse opvattingen(Cecile) te combineren met de hedendaagse gebruiksaanwijzing(Jade) is zelfde als dweilen met de kraan open.

Maar gelukkig word ik niet alleen ouder maar ook wijzer, ik probeer nu de vlieg te vangen met een lepel stroop dan met een vat azijn.

Ze heeft haar eigen kijk en gedachten over leven. Dat moet ik respecteren en hoe moeilijk ook, accepteren, en haar nemen zoals ze is. En ik moet zeggen ’’het werkt’’.(Ze hield altijd al van stroop)

We nemen elkaar zoals we zijn, natuurlijk heb ik heel vaak de neiging om alles naar mijn hand te draaien,en haar te overtuigen dat ‘’mijn manier’’ de veilige weg is.

Maar ze moet haar eigen ervaringen ontdekken, haar eigen fouten maken en de wegen bewandelen die ze zelf heeft gekozen.

Ben nu al 3 dagen onder haar zorgzame vleugel, en dat voelt goed.

Mijn huis is schoon, koelkast gevuld, Jade verzorgt, en speciaal voor haar moedertje heeft ze haar kenteken thuis gelaten.

We hebben gezellig(als ik niet onder de zeil lig van de pijnstillers),we lachen op de ouderwetse manier in de moderne tijd,we communiceren zonder de onderbrekende (ge)maarssss!

Maaaarrr……. nog een om af te leren !!! (een positieve dan)

Dear God thank you for my daughter.

Gr
Olga