Je schudt de hand van de arts en gaat zitten in de behandelkamer. Je vindt het moeilijk om je verhaal te vertellen, maar je haalt eens diep adem, zet je schrap en doet het toch. Je gaat ervan uit dat de arts zich over je ontfermt, je klachten aanhoort en daarna zorgt dat alles weer goed komt. Helaas is dit niet wat er gebeurt. De arts vraagt niet door, kijkt je aan alsof je zijn tijd komt verdoen en maakt je met zoveel woorden duidelijk dat je maar beter weer naar huis kunt gaan

Verward loop je naar buiten en denkt bij jezelf: Zou een arts niet alles wat in zijn macht ligt moeten doen om te zorgen dat jij met een gerustgesteld gevoel die deur uit loopt? Zou hij niet moeten zorgen dat wat er ook aan de hand is, het voldoende onderzocht wordt om een diagnose te kunnen stellen, of dat nou is dat er echt niets is om je zorgen om te maken, of dat je de molen in gaat om door nog meer kundige mensen te worden onderzocht tot je van je klachten af bent?

Mijn antwoord op die vragen is een hartgrondig ja. Want wat ik hierboven schreef is het gevoel waarmee ik al sinds mijn kindertijd bij huisartsen vandaan kom. Alleen stelde ik mijzelf niet die vragen toen ik zo jong was. Door mijn vertrouwen in de goedheid en welwillendheid van de artsen begon ik juist aan mezelf te twijfelen. Tegenwoordig is het zo erg dat ik dagen met vreselijke buikpijn blijf rondlopen voor ik er iemand naar laat kijken, omdat ik denk dat ik weer met een kluitje het riet ingestuurd zal worden. Als ik te vaak langskom, denkt de dokter vast dat ik een aansteller ben, denk ik dan. Een misplaatste gedachte, maar helaas zijn mijn ervaringen zo slecht dat dit voor mij de realiteit is. En eigenlijk vind ik het een slechte zaak dat zoveel mensen met mij daardoor liever thuis blijven kwakkelen dan dat ze naar een dokter gaan. Maar hoe komt het nou, dat mensen dit gevoel krijgen? Ik heb wel een paar ideetjes. 

Zelf ga ik alleen naar de dokter als me iets mankeert waarvan ik niet weet hoe ik het zelf kan oplossen. Als het even kan herleid ik mijn klachten tot die misstap waardoor ik iets verrekte, het eten van de vorige avond wat verkeerd gevallen is en wacht ik tot het vanzelf overgaat. Google is mijn vriend en als ik iets ervaar wat ik niet ken, zoek ik op internet wat het zou kunnen zijn. Pas als ik het echt niet meer weet of iets chronisch blijkt, maak ik een afspraak bij de huisarts. Er zijn waarschijnlijk ook mensen die dit anders aanpakken, omdat ze zich snel zorgen maken, genieten van de aandacht, eenzaam of hypochonder zijn. Ik kan me voorstellen dat artsen veel gevallen voor hun neus krijgen waarbij ze weinig kunnen doen voor een patiënt.  

Wat ik me ook kan voorstellen is dat als je een aantal jaar hetzelfde werk doet, je niet meer zo scherp bent als in het begin. Je weet wel zo ongeveer hoe alles werkt en bent overtuigd van je eigen kunnen. Op dat moment kom je echter in de gevarenzone. Misschien luister je niet meer zo goed als je in het begin deed. Misschien denk je na een paar woorden al te weten wat iemand – al dan niet – scheelt. Misschien ga je niet meer tot het uiterste om een patiënt te helpen. Nu wil ik niet alle artsen van een bepaalde leeftijd over één kam scheren, want uitzonderingen zijn er gelukkig altijd, maar de oudere artsen die ik voor me heb gehad waren stuk voor stuk gehaast, trokken voorbarige conclusies en stuurden mij zonder bevredigende oplossing naar huis. 

Waarschijnlijk heb ik gewoon altijd de verkeerde personen getroffen. Ik geloof best dat er voldoende artsen zijn die ook als ze langer dan 10 jaar werken nog scherp blijven. Maar wat ik erg jammer vind is dat de enige artsen die mij ooit echt in de goede richting hebben geholpen, huisartsen-in-opleiding zijn. Ze zijn aandachtig, zorgvuldig en volgen nog alle procedures voor ze een definitieve diagnose stellen. Ze zorgen ervoor dat ik zo tevreden mogelijk de deur uit ga en de volgende keer weer naar hen vraag. Natuurlijk hebben ze iets te bewijzen, moeten ze hun diploma binnen zien te krijgen, maar over het algemeen hebben ze ook nog echt plezier in wat ze doen. Elke patiënt is een nieuwe uitdaging, elke oplossing voor een probleem is een behaald succes. Dat vind ik mooi.

Ik zou willen zeggen tegen alle artsen – en eigenlijk tegen iedereen die dreigt zijn aandacht voor zijn werk te verliezen: laat je niet afstompen, blijf scherp! Zorg dat je plezier houdt in wat je doet, want dan zal een bezoekje aan jou geen kwelling zijn voor een patiënt, maar zullen ze de deur uitlopen en denken: Hè, wat fijn dat ik serieus werd genomen en zo goed geholpen/gerustgesteld ben!  

Plezier in je werk is het allerbelangrijkste wat er is. Zonder dat is het niet vol te houden. Met plezier zul je aan een heleboel anderen iets moois meegeven.