Ik heb altijd al gehouden van alles wat met theater en optreden te maken heeft. Als klein kind stond ik al voor mijn ouders te swingen en te zingen, later werd ik soliste in het kinderkoor, op de middelbare school nam ik zanglessen en deed mee aan toneelworkshops. Een paar jaar geleden had ik zelfs een hoofdrol in een musical bij een amateur-gezelschap.

Begin dit jaar meldde ik me aan voor een grote theaterproductie. Een aantal vrienden van me deed mee en het leek mij toch ook wel erg leuk. Ik trok de stoute schoenen aan en mailde de regisseuse; of ze nog een rolletje over had? Tot mijn grote verbazing mocht ik auditie komen doen. Verbazing, ja, want mijn ervaring bestaat voornamelijk uit zingen, waarbij weinig toneelspel komt kijken. Maar goed, voor alles is een eerste keer en ik bereidde een liedje en een monoloog voor.  

Het resultaat was dat ik inderdaad mee mocht doen aan de theatervoorstelling. Een groot locatieproject in Noord-Holland, waar in totaal zo’n 140 mensen aan meewerken. Mijn rol is geen grote, maar wel een hele leuke. Tenminste, als het spelen een beetje lukt. Meestal voel ik me erg vrij om dingen uit te proberen en lekker gek te doen, maar nu voelde ik me geremd. Had het idee dat alles wat ik deed raar was of te overdreven. En daar stond ik dan op mijn stoel in de repetitieruimte, me in te beelden dat ik een meesteres met paardrijlaarzen en een zweep was die het hele publiek zijn adem zou doen inhouden. 

Eerlijk gezegd had ik er een hard hoofd in. Ik kon me niet laten gaan en voelde me alles behalve een meesteres. Dat kan natuurlijk niet. Ik heb er nachten van wakker gelegen en me helemaal suf gepiekerd. Hoe doe ik dit? Hoe krijg ik dit ooit voor elkaar? Hoe meer ik piekerde, hoe minder het lukte. Op de repetities kreeg ik te horen dat ik er niet bij was – ik was constant aan het proberen mezelf een houding te geven – en dat ik zekerder moest zijn. Allemachtig. 

De oplossing kwam uit onverwachte hoek, hoewel het me verbaasde dat ik er nooit eerder aan gedacht had. De regieassistente zei tegen me dat het wel een mooi beeld zou zijn als ik een aantal sterke poses aan zou nemen. Poses? dacht ik. Poses! Maar natuurlijk! Dat is iets waar ik me zeker over voel, door al die fotoshoots die ik de afgelopen jaren heb gedaan. Poses, daar kan ik iets mee! riep ik blij en we gingen aan de slag. 

Dat dit veel beter ging staat buiten kijf, maar het moment dat ik echt het gevoel had dat ik er klaar voor was, kwam nog veel later. Op de avond van de première, om precies te zijn. Dat was de eerste keer dat ik mezelf in vol ornaat kon aanschouwen. Met paardrijlaarzen, pofbroek, korset, pruik, pet en dramatische make-up stond ik voor de spiegel. Ik pakte mijn zweepje erbij en bekeek mezelf eens goed. Wow. Ben ik dat? Ik deed een paar poses en keek er een beetje arrogant bij. Plotseling zag ik wat de regisseuse al die tijd had bedoeld en op dat moment was ik ook helemaal niet meer nerveus. Sterker nog, ik loop elke avond zonder zenuwen het toneel op. Daar klim ik op een kar en zwaai met mijn zweep alsof ik nooit anders gedaan had. 

Zo zie je maar weer, waar een hobby als fotomodel allemaal handig voor kan zijn. Het zelfvertrouwen dat ik heb bij het poseren, kan ik nu perfect gebruiken voor mijn rol als sexy scheidsrechter. We hebben nog 3 voorstellingen te gaan en ik vind het jammer dat het bijna afgelopen is.
Elke avond voor een publiek van ruim 550 man staan poseren is niet iets wat elk model kan doen! Ik geniet ervan zolang het kan. 

Voor jullie om mee te genieten; wat foto’s!