Afhankelijkheid –ik vind het een mooi woord. Ik ben het ook veelvuldig tegengekomen toen ik bezig was met de voorbereidingen van een tentamen dat ik half december heb afgelegd. Ik studeer rechten, ik zit nu in het tweede jaar van de Notarieel Recht-opleiding. In het burgerlijk rechtsgebied kent men de term “afhankelijk recht”. Je kunt het vinden in art. 3:7 BW en art. 3:82 BW.
Hierin staat beschreven; “een afhankelijk recht is een recht dat aan een ander recht zodanig is verbonden, dat het niet zonder

dat andere recht kan bestaan,” respectievelijk “afhankelijke rechten volgen het recht waaraan zij verbonden zijn .” De VanDale spreekt over een ondergeschiktheid, of het bepaald of geregeld worden door iets. In dat opzicht klinkt het niet leuk om afhankelijk te zijn. Ik ben de laatste tijd in meerdere situaties zelf afhankelijk geweest en heb daarbij ervaren dat ‘afhankelijk zijn’ bovenal wisselend is; soms inderdaad niet leuk, soms onmisbaar.
Dat afhankelijk zijn soms vervelend kan zijn, ben ik vooral omgekeerd tegengekomen: ónafhankelijk zijn is heerlijk!

Ik heb eindelijk, na slechts zes keer een mislukte poging, mijn rijbewijs gehaald. Dat was eind november en ik mag nu al drie weekenden heerlijk rondcruisen in de twee auto’s van mijn schoonouders. Fantastisch! Ik ben niet meer afhankelijk van de aanwijzingen van een instructeur of het oordeel van een examinator, ik ben niet meer afhankelijk van een ander die mij ergens heen zou moeten brengen. Nee, ik kan nu zelf rijden!

Het vervelende van onafhankelijkheid is dat het altijd beperkt is. Ik besef me namelijk, dat ik nog steeds afhankelijk blijf van de treintijden. Want een eigen autootje heb ik helaas niet meteen in mijn bezit gekregen en dat zal waarschijnlijk ook nog wel even op zich laten wachten. Dus enkel in het weekend kan ik mijn rijkunsten ten uitvoer brengen, en als het weekend is afgelopen moet ik nog steeds met de trein terug naar Nijmegen. En de trein wacht niet op mij. Ik ben afhankelijk van het (alweer gewijzigde) reisschema van de NS.

Nu heeft mijn vriend wel laatst zijn motorrijbewijs gehaald, een eigen motor gekocht en heb ik zelf ook een motorpak aangeschaft. Dus die (onafhankelijke!) mogelijkheid hebben we dan wel weer: met de motor over de snelweg terug naar Nijmegen scheuren. Maar, en het valt te verwachten, ook deze onafhankelijkheid is begrensd door een afhankelijke positie; als het zo koud is als het de afgelopen weken is geweest, dan beginnen na een kleine tien minuutjes je vingers al te tintelen. En op de helft van de reis heb je geen gevoel in je vingers meer. Dus je stopt even, en probeert er daarna weer tegenaan te gaan. Maar het blijft natuurlijk vriezend koud. Weersafhankelijkheid.

Bovendien hebben we in Nijmegen ook een klein beestje rondlopen, dat weer afhankelijk is van ons. Zij kan niet met de motor  mee naar mijn schoonouders,  met de NS gelukkig weer wel. Onze kat Rum heeft dan ook graag dat we de motor laten staan en haar in haar mandje meenemen in de trein. Ze is het gewend, geeft inmiddels geen kick meer en dat zal anders zijn als we gaan proberen haar op de motor te vervoeren.

Verder is het natuurlijk logisch dat onze kat ook op andere manieren van ons afhankelijk is. Eten en drinken staan de hele dag door voor haar klaar, maar ook alleen maar omdat wij het neerzetten op ‘haar’ plekje. En als ze een lekker zachtvoerhapje tussendoor zou willen, dan zal ze bij ons moeten komen zeuren.

Een beetje zoals een baby voor een lekker hapje afhankelijk is van zijn ouders. Deze afhankelijkheid raak je langzaam kwijt en zo word je steeds zelfstandiger. Ik ben in Nijmegen gaan wonen om daar te studeren en zo ben ik mijn eigen weg gaan zoeken. Je eigen, zelfstandige leventje opbouwen. Nieuwe mensen leren kennen, me focussen op mijn studie, een bijbaantje bijhouden, me druk houden met mijn hobby’s. Ook bij deze onderwerpen kom ik steeds weer afhankelijkheid tegen.

Neem mijn bijbaantje in de thuiszorg. Ruim een maandje werk ik nu als flexwerker bij vooral oudere mensen, om bij hen thuis de hele boel eens even goed in te soppen. Duidelijk dus dat deze mensen afhankelijk  zijn van mij voor hun zorg en het bijhouden van hun huis. Daarnaast zijn zij in hun contacten vaak ook (onder andere) afhankelijk van mensen als ik, die langskomen om schoon te maken.  Of van anderen die hulpverlenende diensten verrichten, of zelfs bijvoorbeeld van de vaste postbode.

Ik ben gevraagd om de column voor Photoplace te gaan schrijven en ben met veel plezier aan de slag gegaan. Zo combineer ik een tweetal van mijn hobby’s: schrijven en fotografie. Deze laatste zal ook jullie aanspreken en ook hierin ben ik de afhankelijkheid tegengekomen.

Het bijzondere aan de relatie die je samen aangaat, vind ik dat je met elkaar tot een mooi eindresultaat zult moeten komen. Ik ben afhankelijk van de professionele blik van de man met de camera, die zal zien hoe het totaalplaatje er uit komt te zien. Hij zal zien of de pose goed overkomt. Aan de andere kant is deze man afhankelijk van mijn enthousiasme, dat ik zal moeten tonen om een foto voort te brengen die de aandacht trekt. Ik moet me op mijn gemak voelen en het idee van de foto aanvoelen, om dit ook op de foto te kunnen vastleggen. En als hierin een goede balans ontstaat, kan een prettige samenwerking volgen, wat is terug te zien in het eindwerk.

En zo ben ik tegengekomen dat het ‘woord’ afhankelijkheid wellicht niet echt gezellig klinkt, maar soms wel noodzakelijk is om de boel op orde te krijgen. Bovendien kan het vaak tot gezellige relaties leiden!

Ik hoop dat jullie mooie feestdagen hebben gevierd, succes met alle goede voornemens! Mijn voornemen ga ik waarmaken; stralen in 2009!