“Vícky, model…? Maar zij is toch helemaal niet knap?”

Ik schaam me een beetje dat ik naar Goede Tijden, Slechte Tijden kijk en deze zin heb opgevangen in het programma. Het is een zin, waarvan ik verwacht dat mensen het ook denken als ze horen dat ik model ben. En ik schaam me ook een beetje om dat zo op te schrijven; ik ben model. Want wat maakt mij, wat maakt iemand, tot model?  
 

Ben je pas model als je meer dan 50 shoots hebt gehad, staat ingeschreven bij meerdere vooraanstaande modellenbureaus en niets anders meer doet dan poseren?

Of vind je dat jouw hobbyisme en je enthousiasme al voldoende zijn om jezelf aan te merken als model?

Ik vind het allemaal prima. Er zijn altijd wel mensen die bovenstaande zin van je zullen denken, of het tegen je zullen uitspreken. Maar bedenk dan meteen dat model zijn niet altijd betekent dat je als langbenige schone in ‘het wereldje’ je plek verovert. Het betekent wel dat je tijdens verschillende shoots ook verschillende kanten van jezelf kunt laten zien. Het betekent dat je steeds andere stukjes van jezelf op de foto vast kunt leggen. Het betekent dat je iets over kunt brengen. En daarvoor heb je niet altijd die ene eigenschap, die x-factor, nodig. En als je die wel hebt – tsjah, dan schop je het misschien wel tot de volgende Naomi Campbell of Doutzen Kroes.

Everyone can be a model. Een mooi motto, en ik denk dat het waar is. Je bent model als je dat zelf wilt en als je plezier hebt tijdens het poseren. En om Hollands Next Top Model te worden heb je wellicht net dat extra beetje inzet, doorzettingsvermogen en schoonheid nodig. Dan gaat het motto niet meer op. Niet iedereen kan de absolute top bereiken. Maar als dat nooit je bedoeling is, waarom zou je er dan naar blijven streven en pas op dát hoogtepunt jezelf model mogen noemen?

Het belangrijkste is dat je blijft geloven in waar je zelf voor staat. Ik ken twee mooie uitspraken van twee goede cabaretiers, die hier wel eens heel goed van toepassing kunnen zijn:

“Sinds ik niet meer geloof dat engelbewaarders bestaan,
ben ik bij gebrek aan engelen maar achter mezelf gaan staan.”

Zo zei de één.  “Jij bent zo druk bezig met dat wat je nog wilt wórden, dat je vergeet te zíjn.”

Zo zei de ander.  Achter jezelf gaan staan – geloven in jezelf. Als jij vindt dat je model bent, dan kun je dat ook prima zijn. Laat je dan vooral niet gek maken door anderen, laat hun mening niet de jouwe worden. Nina vond Vicky niet knap, maar die mening deed Vicky niets. En juist het vermogen om zich over die heen te zetten en zo zelfvertrouwen uit te stralen, had Vicky nodig om een rol in een reclamespotje binnen te halen. Achter jezelf gaan staan – en vooral blijven staan. Rotsvast.

En of je nu model bent, of vindt je dat het nog moet worden, omdat je nog niet genoeg ervaring hebt, nog niet bent doorgedrongen tot de top of simpelweg nog geen shoot hebt gehad – vergeet vooral niet op de weg naar het model worden, ook te zijn. En of dat zijn nu met iets totaal anders te maken heeft – student, werkende, vriend of vriendin van, hondenliefhebber – of dat je jezelf vooral ziet als zijnde model-in-wording, vergeet vooral het belangrijkste niet te zijn: jezelf.

Het klinkt allemaal wat filosofisch en wat mij betreft mag je het ook allemaal gauw weer vergeten als het je niet aanspreekt. Maar ik wilde jullie toch nog een laatste uitsmijter mee geven; een laatste uitspraak, die mij ieder weekend meegegeven wordt als ik weer voor een weekje studeren richting Nijmegen vertrek. Een uitspraak, die eigenlijk dezelfde boodschap heeft als die hierboven beschreven – jezelf zijn en er vooral lekker voor gaan – maar dan wat meer ‘op z’n boers’ gezegd:

 “Kop op de golven.”

 Tot volgende maand!

Liefs,
Pauline