Iedere maand weer is het een uitdaging om voor jullie een goede column te schrijven. Een interessante, goed lopende, begrijpelijke en vooral gezellige column. Ik houd de columns graag een beetje persoonlijk om jullie zo op de hoogte te houden van mijn beslommeringen en mijn kijk op de wereld. Gelukkig maak ik in de drukte van mijn bestaan, net zoals de meesten van jullie waarschijnlijk, genoeg mee. Never a dull moment!
 

Maar, en daar wil ik wel eens eerlijk over zijn, het valt niet altijd mee om een goed onderwerp voor mijn columns te vinden. Soms komt een idee je ineens ‘aanwaaien’ en soms moet je maar gewoon gaan zitten en beginnen met schrijven.
Zo is het ook met het manuscript dat ik nu aan het schrijven ben, in de hoop dat het ooit nog eens als boek wordt uitgegeven. Achter mijn nieuwe minilaptop kruipen, rustgevende muziek op de achtergrond en gewoon maar weer verder waar ik gebleven ben. Bij het herlezen zijn er altijd stukken die best aardig zijn, zo tussen het backspace-en door. Schrijven is schrappen, nietwaar.

Deze maand wil ik jullie graag laten lezen over mijn eigen leesgewoontes. Een echte schrijver kan niet zonder lezen, lijkt mij. Bovendien is het ook een mooie manier om inspiratie op te doen voor het genoemde manuscript en het helpt me vaak over een writersblock heen.

Het begon allemaal jaren geleden. Iedere woensdag mochten mijn zusjes en ik naar de bibliotheek en we brachten daar graag onze middaguurtjes door. Ik mocht zes leesboeken uitzoeken. De kunst was natuurlijk zoveel mogelijk mooie, dikke boeken te verzamelen en die alle zes binnen de week uit te lezen. Het werd het uitje van de week en het mooie was dat hoe ouder ik werd, hoe meer leesboeken mij ter beschikking stonden. De volwassenenafdeling van de bibliotheek was natuurlijk rijkelijker gevuld dan de kleine kinderafdeling.

Het lezen ging me goed af en ik vond dat het tijd werd om zelf wat op papier te zetten. In groep vier begon ik mijn eigen fictieverhaal in een mooi schoolschriftje. In die tijd moest ik het nog echt met pen en papier doen en dagen achter elkaar zat ik achter mijn bureautje te schrijven. Het viel me toen trouwens wat zwaarder om te schrappen, want ik schreef alles zo netjes mogelijk in het schriftje en het moest dan ook maar meteen perfect zijn.

En zo groeide de leeshobby verder uit tot ook een schrijfhobby. Alles schreef ik van me af en ook op dit moment merk ik weer de ‘helende’ werking van het schrijven. (Een goede vriendin mailde me zojuist met een vervelend verhaal en door middel van het schrijven van deze column kan ik het even heerlijk van me afzetten.)

Dat ik zoveel boeken las en nog steeds lees, betekent ook dat mijn fantasie en mijn inlevingsvermogen me soms een stap voor zijn. Zo kan ik helemaal opgaan in een spannend boek of een goede film. Door het lezen van veel verschillende boeken en genres, heb ik me kunnen verplaatsen in veel verschillende hoofdpersonen en werd ik steeds meegenomen in andere werelden. Zeker met boeken die je niet meer loslaten, en dat zullen jullie zeker herkennen. Van die boeken die je niet meer weg kunt leggen, omdat je je verbonden voelt met de wereld die wordt gecreëerd en je die wereld niet wilt verlaten. Zo woonde ik een tijdje in een boek dat de slachtoffers van een verschrikkelijk enge seriemoordenaar volgde. De martelingen die deze seriemoordenaar met zijn slachtoffers uithaalde, waren afschuwelijk en te wreed om over te lezen. Tegelijkertijd kun je niet anders dan erover blijven lezen.

Het is regelmatig voorgekomen dat ik onderweg in de trein even flink van slag was, omdat ik de wereld van deze slachtoffers als mijn eigen wereld ervaarde.

Ook een goede film blijft nog zeker een uur door mijn hoofd spoken, vaak met wat onopgeloste stukjes van de puzzel en sterke momenten in de film, die aan het eind ineens in een heel ander licht komen te staan dan op het moment waarop je er daadwerkelijk naar kijkt.

Ach, en zo gebeurt het eigenlijk altijd met voorstellingen, shows en musicals die ik zie. Vorige week nog bezocht ik de musical “Ciske de Rat” en het voelde echt alsof ik zelf op het podium stond. Midden tussen alle spelers, om van daaruit het verhaal zélf mee te maken.

Iedere maand weer is het voor mij een uitdaging om zo’n zelfde soort wereld voor jullie te creëren. Ook ik wil mijn lezer het liefste meeslepen mijn eigen verhaal in. Tegelijk besef ik me goed dat dit alles waarschijnlijk een beetje te hoog gegrepen is en dus neem ik maar genoegen met de wereld in mijn hoofd, die ik zelf gecreëerd hebt, en waarin jullie wel degelijk worden meegesleept. De wereld van mijn columns in…

Tot volgende maand!
Liefs van Pauline