Het is zaterdagavond en met de familie zitten we gezellig op de bank. Opgepropt en allemaal erg krap, maar we zitten prima en het is gezellig.
Voor de rest van de familie voor de vijfde keer en voor mij voor het eerst kijken we de film “The Proposal”. Een film waar je, blijkbaar, geen genoeg van kunt krijgen. In het algemeen kan ik sowieso geen genoeg krijgen van de wat slappere films, van de echte chick-flicks

Helaas is mijn vriend er niet zo dol op als ik en probeert hij mij aan de genres “thriller” en “horror” te krijgen. Iets wat meestal gruwelijk mislukt. Dat krijg je als je opgroeit in een huis vol vrouwen – ik heb een reputatie hoog te houden. Smoesjes, natuurlijk. Stiekem vind ik die films vaak gewoon echt te eng. Ik ben een beetje een watje.

Gelukkig zijn we allebei nog wel zo lief om zo nu en dan aan de ander toe te geven en zo wisselen de genres die we kijken elkaar vaak netjes af. En als ik dan weer een keer mijn zin heb gekregen en het een romcom is geworden, kan ik er ook weer even mee vooruit. Iets om op te teren, zeg maar.

Mijn favoriete filmgenre is ook geen genre waar je echt voor moet gaan zitten. Sterker nog, ik vind het heerlijk om de woensdagavondfilm op te zetten en bezig te zijn. Bij voorkeur met het wegstrijken van een volle wasmand. Als die strijk er staat en nog moet gebeuren, althans. Ik ga niet voor mijn plezier aan de slag met het wasgoed, maar als het dan toch moet, kan ik maar beter van de nood een deugd maken. En dus gezellig een slap filmpje aanzetten. Zo’n filmpje die je niet elke seconde hoeft te blijven kijken om het verhaal te volgen.

De standaard, romantische, voorspelbare “cheerleader op een middelbare school”-film.

Heerlijk!,  Aan de inhoudsloosheid van deze films zit natuurlijk ook een keerzijde. Het zet me, zo af en toe, aan het denken. Zou de wereld, de echte wereld, zo in elkaar zitten? De gemeenschappelijke noemer van dit soort films is natuurlijk de massa. Het kuddegevoel, de populaire groep ‘schapen’ waar iedereen bij wil horen. Er is vanzelfsprekend altijd een zwart schaap, dat zich tegen de kudde opzet, een aantal hindernissen moet nemen en een aantal dieptepunten moet overwinnen om vervolgens, aan het eind van al deze voorspelbaarheid, nog lang en gelukkig te leven. De parallel met de Disney-films uit onze jeugd is natuurlijk niet moeilijk te trekken.

Die massa kennen we allemaal. We leven er waarschijnlijk dagelijks in. Of het nu op je school of universiteit is, op je werk of in je familie of de straat waar je woont – we leven in meer massa’s dan je zou denken. Dat betekent ook dat we vaker dan je zou denken, die massa waarschijnlijk volgen en overnemen wat van die massa uit gebruikelijk is. Gestimuleerd om zelf na te denken worden we niet veel meer.

Het valt me op dat we ons hier ook steeds meer bewust van worden en dat is mooi. Dat betekent dat we ons kuddegedrag kunnen aanpassen.

Ik vraag me af of we daarmee ook onze interesse en attentheid terugkrijgen.

Want, net als in de film, raken we onze interesse voor het individu soms kwijt, omdat we ons teveel willen richten op het passen binnen de groep. Ik bemerk het bij mensen om mij heen en ik bemerk het bij mezelf. En ach, soms hebben we het ook gewoon te druk (met onszelf) om attent (voor de ander) te zijn, maar het is zo zonde en zo jammer. Ik geniet er van als ik een sms’je krijg om me succes te wensen bij een moeilijk tentamen of een kaartje op een moment dat ik even niet zo lekker in m’n vel zit. En ik geniet ook van de dankbaarheid als ik zelf degene ben die door middel van een sms’je even laat weten dat ik aan een ander denk.

Misschien is de les uit deze films wel dat we zelf boven deze massa uit moeten stijgen. Als we weer een individu worden, laten we onszelf zien. Als we van witte schapen veranderen in vrolijk gekleurde wollige beestjes, onderscheidt iedereen zich van een ander. Dan geven we elkaar de mogelijkheid om ons mooie individu te zien en daarop te reageren met interesse en attentheid.

Ik zal er zelf vast mee beginnen en ga me deze maand boven de massa uit laten stijgen en transformeren van een zwart schaap in een vrolijk paars gekleurd schaapje!

Tot volgende maand!
Liefs, -x- Pauline