Opeens weet je het; je wilt model worden.
Of nee, je wilt volle zalen trekken als popidool! Je bent een slimme meid, dus je weet de beste manier om dit te bereiken. Je doet mee aan een talentenjacht. Op TV.

Heel Nederland kijkt mee als jij de uitdaging aangaat en jezelf van je beste kant laat zien. Je weet dat het een harde industrie is, je weet dat je hard moet werken. Wat je niet weet, is dat je de uitslag niet zelf in de hand hebt.

De afgelopen jaren worden we overspoeld met shows waarin nieuw talent gezocht wordt. De winnaar is een instant idool, een topster of een topmodel. Een geweldig concept natuurlijk, iedereen mag meedoen, iedereen maakt kans. Maar is dat echt zo? 

Ik ben model. Dat is mijn hobby. Ik verdien er niets mee, heb heel veel plezier, maar verwacht niet dat ik hiermee de top zal bereiken.

Ik denk dat mijn kansen liggen bij het zingen. Zingen doe ik het allerliefste. En wat zou het geweldig zijn als ik daarmee bekend zou kunnen worden. Dat ik een eigen cd kan opnemen en dat mensen die dan kopen, of dat ik in een musical kan spelen; elke avond zingen en dansen voor publiek.  

‘Waarom doe je niet mee met Idols?’ is een vraag die ik maar al te vaak hoor. Tja, waarom niet? Dat heb ik mezelf ook al tientallen keren afgevraagd. Er moet iets zijn dat me telkens tegenhoudt om me daadwerkelijk aan te melden. 

Want wat is het leukste aan Idols? Dat zijn de auditierondes, waarin je mensen ziet met heel veel zelfvertrouwen. Die dan vervolgens totaal niet kunnen zingen, of gewoon ontzettend raar zijn. Net als iedereen vind ik dit ontzettend grappig en ik geef toe dat ik hier ook met veel plezier naar kijk. Tussen de beelden van absolute losers door zie je korte montages van mensen die uiteindelijk wél iets blijken te kunnen en die met veel applaus door mogen naar de volgende ronde. Het zou natuurlijk raar zijn als je die niet zou laten zien. 

Maar hallo, mag ik even? Het is toch een show waarin talent gezocht wordt? Talent, dat serieus in staat is om het te maken in de grote boze showbizzwereld? Waarom zitten we dan het grootste deel van de eerste afleveringen te kijken naar een stel hopeloze gevallen? Die reden is precies de reden waarom ik daar niet tussen wil staan; het gaat allemaal om het entertainen. Als we alleen maar zouden kijken naar mensen die prachtig kunnen zingen, zou het onwijs saai worden. Ik kijk niet voor niets alleen maar naar de audities, de rest boeit me niet. Na Idols 1 heb je dat wel gezien. 

Nog een reden dat ik niet mee wil doen aan zo’n talentenjacht: ik ben niet interessant genoeg. Ik zou nooit kunnen winnen. Ik heb geen last van grootheidswaanzin, ik heb geen ouders die als een maniak over mij opscheppen en me pushen, ik ben niet aan de drugs (geweest), ben niet gescheiden, mishandeld, zwanger en heb geen problemen gehad met leren. Daarnaast heb ik geen buitengewoon opvallend uiterlijk. Oh ja, en ik hou er niet van om constant mijn stem te verheffen boven die van de anderen.  

Conclusie: Saai, saai, saai. Ik haal het niet eens tot de ronde met de jury op tv. Nou ja, misschien als vulling. Kom ik in een compilatie met mensen die allemaal hetzelfde nummer gezongen hebben.  

Iets anders wat me stoort, herkende ik in het nieuwe boek van mijn favoriete schrijver; Ben Elton. Het boek heet Chart Throb en gaat over een talentenjacht in Engeland. Het verhaal: de bedenker van het programma (die ook een van de juryleden is), gaat een weddenschap aan om de vreselijk duffe Prins van Wales de talentenjacht te laten winnen. Je leest hoe hij het publiek blijft aansporen om te kijken en hoe hij ze manipuleert door slim camerawerk. De kandidaten worden stuk voor stuk uitgezocht op entertainmentwaarde en wat ze gezegd hebben wordt door knip- en plakwerk verdraaid zodat het klopt met wat de programmamaker voor de verhaallijn in gedachten heeft. De kandidaten kunnen er op elk gewenst moment uitgegooid worden door simpele veranderingen aan te brengen in hun tv-imago.

Winnaars worden losers, simpelweg omdat dat betere televisie is. Losers worden winnaars, de prins van Wales wordt de nieuwe Chart Throb, alleen omdat de baas het wil.

Hoewel dit boek overduidelijk fictie is, zit er toch een kern van waarheid in. Ik denk ook dat het onmogelijk is om je bij een dergelijke talentenjacht van je beste kant te laten zien. De programmamakers bepalen wat ze van je willen laten zien. Ze laten je dingen doen die je niet bij je passen, om je populariteit te laten dalen, ze laten je sympathieke kant zien om het publiek van je te laten houden.

Zo kan het dus voorkomen dat echte talenten al vroeg afvallen, alleen omdat ze niet zo populair zijn. Onopvallende karakters die in HNTM al vrij snel afvielen, hebben nu wel een contract bij ModelMasters The Agency. Wel talent, geen entertainment. Ze waren gewoon te normale mensen om in de finale te komen. 

Opeens weet ik het; ik zal nooit meedoen aan een talentenjacht op tv.

Het is geweldig dat er mensen zijn die door zo’n show aan de top komen. Ik sluit de kans daarop echt niet uit, maar de kans dat je gebruikt wordt om de televisiekijkers te animeren, is nog altijd vele malen groter.